Onze negen maandenmijlpaal! Champagne en melk please!

Daar waren we dan op 9 november met onze negen maanden mijlpaal. Ik had het niet verwacht, maar het was toch ietwat emotioneel. Mijn baby al zo snel groot. Ik zeg het (te) vaak, maar de tijd vliegt! Ik besefte me dat Lou deze dag 39 weken geleden is geboren, nadat ze precies 39 weken heerlijk veilig in mijn buik chilldeHet getal 9 blijkt magisch voor ons. Volgens het boekje sluit ook ik het laatste hoofdstuk ‘ontzwangeren’ af. Proost op de terugkeer van mijn lijf, haar en geheugen. #loading

Koekeloutje

Hoe Loutje het doet? Echt enorm goed. Ze groeit als kool. Nee echt! Een kanon vergeleken met haar zus. Met negen maanden maat 74 (wat geloof ik wel vrij gemiddeld is). We zijn het alleen niet gewend, want Zoë had dat pas met een jaar. Lou is een vrolijk meisje en trakteert ons dagelijks op talloze brede glimlachen. Buiten haar sprongen om. Dan is ze eng en heftig. Ze is net zo pittig als dat ze groot is. Ondanks ze niet kan praten, maakt ze ons met gilletjes duidelijk wat ze wil. Sinds kort schuift ze als een zeehondje over de grond en verkent de boel met een arendsoog. Zo zag ze laatst een piepklein stukje uit het behang steken. Vakkundig wist ze het tot een groter gaatje los te peuteren en stak er haar vingertje in. Sindsdien sluiten we de crime scene hermetisch af, want er is geen stoppen aan. Kort erna vond ze haar nieuwe hangplek onder de bank. Waar ze helaas aan de poot lebbert of aan een blokje (dat zie ik liever). Het houdt haar in ieder geval van de straat Zoë’s speelgoed, want die zit op het moment in haar het-is-van-mij-fase.

Lou is mijn zusje en Zoë is grote zusje

Deze zin horen we een paar keer per dag. Zo lief! Samen gaat het steeds beter. Of eigenlijk leuker. Sinds een kleine twee weken hebben de meisjes echt interactie. Zoë kan Lou enorm aan het lachen maken mét geschater en is Lou vrolijk als ze haar grote zusje ziet. Het is zo lief en aandoenlijk. Ik krijg er kriebels van in mijn buik. Heel zoetsappig ik weet het, maar het is echt zo. Toch behoort schrikken van Zoë’s enthousiasme ook nog steeds tot de optie. Vooral als Zoë haar even om wil rollen op de grond, per ongeluk op haar oog drukt of een kusje geeft met een kopstoot om maar wat te noemen. Bij pijn is het huilen, anders duwt ze Zoë weg en gilt naar haar. Ze lijkt steeds meer opgewassen tegen stootjes. Waarschijnlijk doordat ze fysiek ook sterker en behendiger wordt. Een doorbraak in haar kwetsbaarheid en een stapje in de richting van zelfstandigheid.

Ik, jij, wij

Lou’s mentale ontwikkeling is ook continu in beweging. Soms gaat het zo snel dat ik het even niet meer kan bijbenen. We deden vreugdedansjes toen we dachten dat de periode van doorslapen was aangebroken. Pure luxe om ineens onafgebroken in de ochtend pas wakker te worden. Het went direct. Het duurde niet lang, want verlatingsangst gooit roet in onze bedden. Natuurlijk een heel mooie ontwikkeling in het hechtingsproces, maar die nachtdiensten zijn opnieuw killing. De verlatingsangst kwam van de een op de andere dag opspelen. Geen aankondiging. Opeens werd ze in de nacht krijsend wakker. Toen we haar oppakten was alles goed, maar zodra we haar weer neer wilde leggen begon ze weer te krijsen. De volgende dag wilde ze niets anders dan gedragen worden. Ook zelf even spelen op de grond of in de box zat er niet meer in. Na drie dagen nam dat gelukkig weer wat af. Zolang ik nu in zicht ben is er niets aan de hand. Naar bed gaan blijft een drama. Het duurt soms een uur of anderhalf voordat ze slaapt.

Wat te doen

Het enige wat je er écht aan kunt doen, is uitzitten! I kid you not! Het advies om veelvuldig ‘kiekeboe’ te spelen nam ik ter harte, maar draagt naar mijn idee precies niks bij. Ik blijf het doen, maar eigenlijk omdat het favoriet is op het aankleedkussen. We proberen Lou wel zoveel mogelijk structuur en duidelijkheid te geven zodat ze weet wat ze kan verwachten. Het naar-bed-gaan-ritueel is vaste prik; wassen of douchen, om/aankleden, insmeren, papfles, knuffelen en naar bed. Ondanks het huilen probeer ik haar nu te laten liggen in bed. Ik troost haar door haar te aaien en tegen haar te praten. Ook loop ik even van de kamer en kom met pozen weer terug. Dit probeer ik drie tot vijf keer. Afhankelijk hoe hard ze moet huilen. Bij teveel verdriet bezwijk ik.  Ik vind het hartverscheurend en kan dat niet. Dan is er weer een volgende dag om het te proberen. Het is lastig, maar ook hier komen we weer overheen. Mocht je dit herkennen en tips voor me hebben, dan hoor ik dat héél erg graag in een reactie hieronder.

Al met al zijn we lekker bezig en krijgen we nu pas echt ritme met z’n viertjes. Het lijkt soms een dierentuin waar ik maar al te graag 365 dagen per jaar rondloop.

Leuk dat je er  was en hopelijk weer tot snel!

Hoofdfoto: www.moet.com Moët Impérial Rosé Limited Edition

Laat een bericht achter