Mijn leed dat haarverlies heet

Heel fijn die negen maanden dat mooie volle glanzende haar. Daar raak je gemakkelijk aan gehecht en afscheid nemen valt zwaar. Het overkomt me nu voor de tweede keer. Dat is slikken. En dit keer al met drie maanden. Hoewel mijn haarcoupe er nu niet al te best uitziet doet het niet minder pijn.

Voor een paar jaar ging ik namelijk door het leven met een pixie, maar besloot (na vijf eerdere pogingen) dat het weer tijd is voor afwisseling. Een haalbare kaart lijkt me dit keer ‘the lob’. Het gaat de goede kant op en ben er denk ik in de zomer. Trots als ik dat haal. Bevind me nu alleen op zo’n vervelende lengte dat ik op het randje balanceer om niet toch weer naar de kapper te rennen. Wat dus echt niet meehelpt is dat enorme haarverlies. Tevens ook de reden van de laatste keer dat de schaar er weer in ging.

Niet verrast dat het gebeurd, maar zo snel en zo veel … maakt me wel stil. Heel stil. Het kondigde zich een week eerder al subtiel aan. Overal vond ik wat losse haren. Als een struisvogel keek ik toe of eigenlijk niet, en ruimde het gewoon netjes op. Het lag aan mijn moeder, want zij had gezegd dat ze enorm last had van haaruitval. Gewoon een seizoensdingetje volgens haar. We hebben ongeveer dezelfde lengte en dezelfde kleur, dus zo gek was mijn aanname niet. Totdat ze even niet meer op bezoek was geweest.

Tijd voor nader inspectie. In de badkamer voor de spiegel ging ik met mijn handen door mijn haar. Een voor een vielen de haren in de wasbak. Shit! Ook kon ik er kleine plukjes tussenuit pakken. Inspanning voor wijsvinger en duim waren niet nodig, dus van er tussen uit trekken was niet eens sprake. Enorm shit! Toen tilde ik de haren voor mijn gezicht op naar achteren … nee, nee, nee niet nog een keer!! Verschrikkelijk dat de hormonen weer met me aan de haal gaan. Zoals bij de eerste keer zag ik weer een kale rand ontstaan bij de haargrens. Van binnen borrelde er een naar gevoel op dat de weg met gemak vond naar mijn traanbuis en er vervolgens een dikke traan uitperste. Ik weet dat het bij ontzwangeren hoort, maar mijn haar is heilig. Dat wordt met zijden handschoentjes behandeld, ook door de kapper. Dit tafereel kan ik niet nog een keer aan. Klinkt dramatisch, maar dat ben ik ook. En de situatie vraagt erom. Ben nog niet eens volledig hersteld van de vorige keer. Helaas zit er niets anders op dan accepteren en ondergaan. Misschien dan toch maar wéér kort? Dan zie ik er tenminste niet uit als een van mijn Barbies die ik vroeger zelf knipte. Dan doe ik hierna weer een nieuwe poging om het te laten groeien. Niet voor niets luidt het credo: Als je haar maar goed zit. Right?

Laat een bericht achter