Mijn eerste bevalling

Tijdens mijn zwangerschap van Zoë zocht en las ik bevallingsverhalen (en tot vervelends toe de ongezouten meningen daar omheen, want die kreeg je er vaak gratis en voor niks bij). Ikzelf las deze verhalen om voor mijn gevoel meer grip te krijgen op wat komen ging. Tuurlijk wist ik dat mijn bevalling heel anders kon zijn, maar het hoorde bij mijn voorbereiding. Bovendien vond ik het fijn dat moeders hun verhalen deelden. Eerlijke verhalen die niet alleen maar mooi waren, maar ook pijnlijk of angstig bleken. Moeders die ook durfden te vertellen dat het niet alleen rozengeur en maneschijn was. Dat het verre was van wat ze zich hadden voorgesteld. Het overkwam mij ook. Daarom mijn verhaal. Wie weet betekent het iets voor jou of vind je het gewoon leuk om te lezen.

37 weken en een dag

Op 9 juli 2015 om 21.05 uur ging mijn telefoon. Ik was die dag precies 37 weken. Het was mijn nichtje die me via Whatsapp vroeg of ze even langs moest komen om te komen schudden. Ze kon niet meer wachten op onze kleine meid en vanaf vandaag mocht ze komen. Ik moest lachen en moest er nog niet aan denken. Nu het zo dichtbij kwam wilde ik er nog even van genieten. Ook al werd het zwaarder, omdat mijn buik inmiddels gigantisch was en ik nauwelijks nog lekker kon liggen of zitten. Die avond hield ik het vol om tot 00.30 uur House of Cards te kijken. Mijn wederhelft moest me zeggen dat we echt moesten stoppen om naar bed te gaan. Natuurlijk veel te laat. Zeker als je om 05.10 uur wakker schrikt en denkt dat je in bed gaat plassen. Ik sprong uit bed en probeerde op te houden, maar het vocht bleef lopen. Verward keek ik ernaar en besefte nog niet dat mijn vliezen waren gebroken.

Wat nu?

Ik probeerde Pino wakker te maken, maar hij was niet wakker te krijgen totdat ik luid en wat paniekerig riep dat mijn vliezen waren gebroken. Hij was direct wakker en sprong net zo dramatisch als ik uit bed. We wisten even niet wat we moesten doen. Alles wat mij de voorgaande bezoeken bij de VK was verteld, was ik vergeten. Hij besloot de VK te bellen. Ze vertelde dat als het vruchtwater helder was en ik nog geen weeën had, ik nog maar even moest proberen te slapen. Wat?! Nog even slapen?! Ik was up and running. Volgepompt met adrenaline en mega zenuwachtig. Nee dat ging ‘m niet worden. Maar wat nu? Ik greep naar mijn telefoon en belde mijn moeder en zus wakker om te vertellen dat ze mogelijk vandaag nog oma en tante werden. Én of ze dus in de ochtend wilden komen aangezien zij beiden deze geweldige prestatie all the way zouden aanschouwen en om mijn hand eventueel vast te houden.

06.15 uur  Ik kon niet meer liggen en ging douchen om mezelf rustig te maken. Toen ik de rust enigszins terugvond kwamen de weeën al snel op gang en waren direct heftig. Ook nu was alles een blur. Moest ik al gaan puffen of was ik me aan het aanstellen? Waren dit nou die beginnende lichte pijnen? Wauw, wat stond me dan nog te wachten? Had ik zo’n lage pijngrens? De onrust begon weer. Gelukkig zou de VK binnen een half uur komen om polshoogte te nemen en me vertellen hoe nu verder. Man wat voelde ik mij onzeker en gespannen. Ik was hier nog niet klaar voor. Mijn wederhelft trouwens ook niet. Zo goed en kwaad mogelijk probeerde hij mij te steunen, maar we wisten gewoon niet zo goed wat ons te wachten stond.

06.55 uur Ik kwam de douche uit, want de VK arriveerde. De weeën kwamen om de 4-7 minuten en hielden ongeveer 30-45 seconden aan. Met een handige weeën app hadden we alles bij kunnen houden. De VK nam het over. Ik maakte kenbaar dat ik graag thuis wilde bevallen. Gelukkig was ik een dag voorbij de 37 weken. De gehele zwangerschap was mijn ijzer aan de lage kant, dus als ik daar ook goed op scoorde, was het een thuiswedstrijd. Na twee keer prikken werd 6,9 gemeten. Een dikke yes! Ik voelde me echt het fijnst en het meest op mijn gemak in mijn eigen omgeving. Over 3,5 uur zou de verloskundige terugkomen om mij weer even te checken. Pino en ik waren weer even alleen. Hij probeerde me op te vrolijken tussen de weeën door en konden samen wat lachen.

07.15 uur De weeën werden erger en ik vond het heel zwaar. Ging het nog erger worden? We waren gespannen, want over een paar uurtjes zijn we met z’n drietjes. We konden het ons nog helemaal niet voorstellen. Wel waren we nieuwsgierig. Hij vroeg of ik moe was en maakte zich zorgen. Hij vond het erg dat we zo laat waren gaan slapen. Maar door alle adrenaline was ik zo hyper dat ik een marathon in recordtijd uit kon lopen. Wel had ik een zorgelijk puntje. In mijn voorbereiding had ik namelijk bedacht dat ik foto’s van de bevalling wilde hebben. Dit het liefst met wenkbrauwen, een blosje op mijn wangen en mijn haar fatsoenlijk genoeg voor de foto’s. Oja en het nachtjapon dat ik had gekocht. Het ging mis. Teveel pijn om ook nog maar iets aan het haar of gezicht te doen. En als ik me wilde ontspannen sprong ik even onder de douche. Ik liep dus rond in een kimono. Met een mooi printje. Dat dan weer wel. Hoe doen die andere moeders dat? Ik kan in ieder geval zeggen dat ik die wenkbrauwen niet nodig heb gehad. Alles was prima van het gezicht af te lezen. De foto’s vooral imperfect, maar oh zo blij. Ze zijn echt.

Goed in partu

08.45 uur Wederom paniek, want de weeën waren killing én echt niet meer te houden. Hoe lang ging het nog duren? Waar bleven mijn moeder en zus? Ik had de extra support nodig en de VK. Pino moest haar bellen. Zoë was erg druk in mijn buik. Haar trappen deden me pijn bovenop de pijn van de weeën. Ik kon even niet meer plaatsen wat ik allemaal voelde. Al snel kwam de VK. Ze voelde dat ik inmiddels op zes centimeter ontsluiting zat en vroeg nogmaals of ik er zeker van was om thuis te blijven. Samen hadden Pino en ik er alle vertrouwen in dat dit thuis kon. Bovendien moest ik er niet aan denken om met deze heftige pijnen nog in de auto te stappen. Mijn moeder en zus waren er eindelijk en schrokken ervan dat het allemaal zo snel ging. Tussen de weeën door kon ik af en toe nog lachen om de grapjes die zij maakten.

09.55 uur Toen gebeurde het mijn worst case scenario. Ik voelde opeens een enorme drang. Ik moest drukken en kon het niet tegenhouden. Het was alsof ik enorm moest poepen x10. De druk stond op mijn gehele onderste regio. Pino &co schrokken en waren bang dat ik al moest persen voordat de VK er was. Hij belde haar meteen op. Ze zei dat ze al in de straat reed. We voelden allemaal een opluchting. Maar toen ze er om 10.05 uur nog niet was en Pino weer belde, bleek dat ze hem had verward met een andere cliënt en dus in Herveld stond! 20 minuten bij ons vandaan! Ze vroeg Pino aan de telefoon of hij al iets kon zien. Maar hij en mijn moeder durfden bijna niet te kijken. Uiteindelijk zagen ze nog niks. De verloskundige belde een collega die met spoed naar ons moest komen en zij haastte zich ook richting ons. De hele rit naar ons toe heeft ze me aan de telefoon begeleid zodat ik de weeën weg kon zuchten en op hoogtepunten een beetje passief kon mee duwen. Het tegenhouden was vreselijk en ik voelde mijn hele lichaam trillen.

10.30 uur Haar collega was gearriveerd en zijzelf tien minuten later. Ik kan de weeën echt niet meer weg zuchten en voelde me verkrampt vanaf mijn nek tot aan mijn tenen. Dit ging even door en ik hield Pino’s hand stevig vast. De pijn was bijna niet te verdragen en ik zou het liefst de handdoek in de ring gooien. Mijn lichaam voelde moe. Wat een intensiteit. Dit had ik mijn leven nog niet gevoeld.

Persen maar

10.55 uur Het hoofdje van onze kleine meid was zichtbaar. Ik moet wachten op de volgende wee om weer te mogen persen. Ik dacht te kunnen cheaten en alvast een beetje te drukken, maar de verloskundige zei me er meteen mee op te houden wilde ik niet uitscheuren. Ken je dat gevoel als iemand ‘prikkeldraad’ om je arm doet (gek spelletje eigenlijk)? Zo voelde het tussen mijn benen. Die volgende wee mocht snel komen. Totdat ie dus echt kwam. Het was een vreselijk pijnlijke rugwee en was voelbaar tot in mijn bovenbenen. Ook voelde ik een soort van kramp tussen mijn schouderbladen als ik weer perste. Nu achteraf weet ik zeker dat dat kwam, omdat ik gespannen was. Als ik me meer had kunnen ontspannen, ging het denk ik gemakkelijker en had ik het beter kunnen opvangen. Pino zat inmiddels naast me op bed en hield me vast. Dat vond ik fijn.

10.57 uur Ik perste nogmaals actief mee. De VK vroeg Pino of hij ons meisje wilde aannemen. Dit deed hij en zij hielp hem. Om 11.02 uur komt mijn lieve mooie meisje Zoë ter wereld. Vol trots hield Pino Zoë vast en liet haar aan mij zien. Ik voel me blij en gelukkig. Overladen met liefde toen ik mijn meisje zag en ze op mijn buik werd gelegd. We konden het niet geloven. Hier was ze dan eindelijk. Ze lag heerlijk op mijn buik. Ik probeerde enorm van het moment te genieten, maar moest ook even bijkomen van de heftigheid van de bevalling. Voor een paar seconden kon ik me alleen maar bedenken dat ik blij was dat het voorbij was. Het had zoveel indruk op me gemaakt. Ons blijde moment werd onderbroken toen bleek dat mijn placenta niet wilde komen.

De VK gaf me twee oxytocine injecties in mijn been om het te stimuleren, maar dat hielp niet. Uiteindelijk nog een injectie in de navelstreng. Toen ook dat niet hielp zei de VK dat ik naar het ziekenhuis moest om het operatief te laten verwijderen. Ik voelde me verdrietig, want ik wilde niet gescheiden worden van mijn baby. Met de VK en kraamverzorger die er inmiddels was, probeerde ik Zoë eerst aan de borst te leggen voordat ik meeging met de ambulance. Dit lukte voor een kleine vijf minuten door de haast waarmee ik naar het ziekenhuis moest. Pino en ik hadden van tevoren afgesproken dat als er iets zou gebeuren, hij bij Zoë zou blijven. Hij zou na haar APGAR-score samen met haar naar het ziekenhuis komen. Gelukkig ging mijn zus mee in de ambulance naar het ziekenhuis.

Het CWZ

In het ziekenhuis werd ik omringd door een groep artsen en verpleegkundigen. Zij hoopten dat de placenta alsnog los zou komen. Aangezien ik nog 20 minuten had voordat ik naar de OK werd gereden stelden zij voor de placenta te stimuleren ”spontaan” los te komen door het te masseren. Uiteraard stemde ik toe. Met z’n drieën zetten zij hun vuisten op mijn onderbuik en begonnen enorm hard te duwen en een vierde verpleegkundige trok aan de navelstreng. Dit deed zo enorm veel zeer, bijna meer pijn dan de gehele bevalling op zich. Ik zei dat ze moesten stoppen en ik ervoor koos om het operatief te laten doen. Ze probeerden me nogmaals over te halen om even door te gaan, maar ik wilde het echt niet. Om 12.45 uur werd ik geopereerd.

Genieten

Tegen 16.00 uur kwam ik terug. Alles was goed gegaan en ben de bevalling en operatie zonder kleerscheuren uitgekomen. Tijd om te genieten. Ik lag in bed met mijn meisje en man naast me. Zoë was het mooiste baby’tje dat ik had gezien. Ik hield direct intens veel van haar. Ze was een klein witblond engeltje. Dit was het moment dat ik op mijn roze wolk stapte. De intense heftige reis vergat ik niet en verdween niet meteen naar de achtergrond. De eerste week moest ik het een plekje geven en er veel over praten. Ondanks alles kijk ik er wel op terug als een mooie bevalling en zou ik het niet anders doen. Of het anders was geweest als ik in het ziekenhuis was bevallen? Ja vast wel, maar Zoë’s geboorte was thuis. Dat wat ik graag voor mezelf en ons wilde.

Lieve Zoë, je bent inmiddels 2,5 jaar. Een fantastisch lief en mooi blond engeltje. Je bent een vrolijk meisje en een kleine wijsneus. Bij tijd en wijlen heb ik mijn handen vol aan je, maar dat neem ik al te graag voor lief. Je daagt me uit om het beste in mezelf naar boven te halen. Om een goede mama voor jou te zijn. Wat ben ik toch trots op je. Ik hou van jou!

Laat een bericht achter