Leven als een #mombie

Ik vergat even hoe het was. Hoe tijd en een baby ook al weer samen werken. Additioneel een bijna tweejarige. Én het huishouden niet te vergeten. Het antwoord is dus niet. Tijd weet iedere dag ongezien te ontsnappen. Waarheen? Ik heb geen idee. Zou het wel graag willen weten en willen vragen snel terug te komen of in ieder geval iedere dag iets langer te blijven. Er blijft namelijk niks over voor wat downtime (ook in de meest letterlijke zin van het woord; down met mijn ogen heerlijk dicht in horizontale houding) en/of qualitytime met manlief. Laat staan ons sociale leven. Alles even on hold.

In deze afgelopen twee maanden ben ik uitgegroeid tot übermultitasker en een pro als het om organiseren gaat. Superkrachten die zijn ontstaan uit gebrek aan tijd. En dan nog krijg ik de klus niet altijd geklaard. Uiteindelijk lig ik uitgeput in bed en nog voordat ik in diepe slaap kan vallen, dien ik weer paraat te staan voor de volgende voeding. Ik zie er op zijn zachtst gezegd uit alsof ik overreden ben door een vrachtwagen. Dag en nacht. In het laatste geval niet zo erg. Man ziet er hetzelfde uit. Gedeelde smart. We blijven zo beiden even aantrekkelijk.

Op dagen wanneer ik moet overleven in deze jungle waarvoor er nauwelijks tijd is om te eten noch drinken, moet ik tijd zien te vinden om me in ieder geval mentaal voor te kunnen bereiden op de volgende 24 uur. Waarvan negen uur alleen met de kids een hele uitdaging is. Geen 9 tot 5 mentaliteit voor mama’s. Op momenten dat ik kan eten is het schuiven, twee keer kauwen en doorslikken. Een teug water om het daar beneden te krijgen en niet verstopt te raken. Plassen kan er nog net vanaf, maar moet met de enorme druk uitkijken niet het glazuur van de pot te piesen. Een hele kunst kan ik je zeggen. Dat ook nog met een eenmanspubliek dat het plasgeluid vrolijk nadoet en tien keer vraagt of ik al klaar ben. Privacy is luxe. Niet voor iedereen. Natuurlijk zijn niet alle dagen zo, maar de meeste wel. Dan is het topsport en ren ik de benen onder mijn lijf vandaan. Wanneer de een gaat slapen wordt de ander vrolijk wakker en zo wisselen ze elkaar af. Of nog erger worden ze tegelijk wakker. In de middag ben ik ook nog juf en moet allerlei activiteiten bedenken om de dreumes bezig te houden. Vaak samen met Lou op de arm, want die heeft ook steeds minder slaap nodig. De was, schoonmaak, boodschappen en koken piepen we er ook nog tussen. Op deze dagen schreeuwt mijn lichaam om slaap caffeïne (acceptatie! SLAAP ZIT ER NIET MEER IN) en een klein mama-voorbereid-momentje. Dus! Tijd voor een nieuwe strategie bedacht ik zo. Anders blijft het rennen achter Tijd. Vind dat ik dat al genoeg doe en krijg er niet eens geweldig mooie benen voor terug. Zuur. Anyhow …

Mijn (moeder)vriendinnen verklaren me voor gek, maar voor nu werkt het.  Ik sta namelijk op na Lou’s laatste nachtvoeding rond 05.00 uur. Het is inderdaad gek, heeft absoluut geen positief effect op de zwarte kringen rondom mijn ogen, maar dubbel en dwars waard. Even tijd voor mezelf zonder gestoord te worden. Geluidloos sluip ik de kamer uit naar beneden en zet eerst de radio zachtjes aan.  Geluidloos is noodzakelijk, want Lou slaapt nog bij ons op de kamer en wordt tegenwoordig van het allerkleinste geluid wakker. Dan zet ik die welverdiende kop cappucino (of twee) en pak er wat lekkers bij. Niets verantwoords natuurlijk, want tijd is kostbaar en moet goed besteed worden. Verwennerij dus! Tot ongeveer 06.15 uur zit ik heerlijk opgekruld op de bank te genieten van het moment dat de wereld even helemaal alleen van mij is. Soms weet ik van gekkigheid niet wat ik met die tijd kan doen. Een magazine lezen, nagels lakken, op mijn telefoon pielen of gewoon naar het donker staren. Totdat het moment wordt onderbroken en een klein stemmetje roept ‘mama toe’. Als een mombie kan ik (nog altijd onbeschrijflijk) moe maar vrolijk de dag beginnen.

Laat een bericht achter