Een lastige periode met Breath Holding Spells

Nee, dit is geen cool kunstje uit World of Warcraft. Slechts een reallife actie van mijn oudste dochter. Een die je overigens wel een hartaanval kan bezorgen.

Het is wéér stil geweest rondom Mocktales. Stiller dan ik zou willen, maar het gezin gaat eenmaal altijd voor. En tijd voor mijn meiden was nodig. Ongewild een social detox. Beiden hebben ze een lastige periode gehad. Sprongen en fasen van jewelste. Soms zo heftig dat ikzelf ook even in elkaar stortte en mezelf echt bij elkaar moest rapen. Vooral in situaties waarbij Zoë dan ook een aanval kreeg. Beter bekend als Breath Holding Spells. Ze waren al even niet meer geweest.

Voor wie het niet kent, bij een Breath Holding Spell houdt een kind haar/zijn adem zo lang in totdat zij/hij blauw aanloopt. Vooral de mond en rondom de mond worden paars/blauw. Sommige kinderen gaan tot het randje en laten hun adem op het hoogtepunt weer los. Bij Zoë gaat het helaas verder. Zij houdt haar adem net zo lang in totdat ze voor een paar seconde wegvalt. Dit is een zeer vervelend gezicht en de eerste paar keren weet je niet wat je overkomt.

Onze eerste ervaring

De eerste keer was ik alleen thuis met Zoë. Ze was nog maar vijf maanden. Ik was haar boven aan het omkleden. Ik merkte aan Zoë dat ze er geen zin in had. Ze spartelde wild met armen en benen op het aankleedkussen. Niets nieuws eigenlijk. Om haar enigszins een plezier te doen dacht ik er goed aan te doen om de klus zo snel mogelijk te klaren. Verkeerd gedacht. Haar huilen ging van kwaad tot erger. Nog steeds niet absurd gek. De strijd op het aankleedkussen vast herkenbaar voor velen. Ik probeerde haar alsnog te sussen met lieve en troostende woordjes.

Maar in een seconde zette ze het op een voor mij ongekend krijsen. Nog voordat ik haar wilde oppakken om haar te troosten was het te laat. Ze hield haar adem in en werd in rap tempo blauw/paars. Eerst rondom haar mond dat verder trok naar het gezicht. Gek genoeg raakte ik niet in paniek, maar tilde haar snel op en hield haar stevig vast. Haar nek ondersteunde ik goed met mijn hand. Haar lichaam verstijfde en schokte. Toen viel ze weg waarna haar lichaam ook direct slap werd. Voor een heel kort moment lag mijn meisje bewusteloos in mijn armen. Enkele seconden later hapte ze weer naar adem en huilde zachtjes door.

Ongerustheid en enorme schrik kwamen nu op. Ook over mijn wangen biggelden de tranen. Toch probeerde ik mezelf bij haar rustig te houden. Een hele tijd stond ik daar met haar in haar kamertje en drukte haar nog stevig tegen me aan. Nadat we beiden bijkwamen en zij mij weer met een kleine glimlach aankeek, kleedde ik haar verder aan. Ze was moe na de gebeurtenis, dus legde ik haar in bed. Met trillende benen rende ik naar beneden om mijn telefoon te pakken en manlief op te bellen. Mijn gesnik veranderde in no time in luid gebrul met een stortvloed aan onverstaanbare woorden. Hij schrok enorm, maar bleef rustig en stelde mij gerust. Ik moest de huisarts bellen.

Mogelijke effecten

De arts vertelde over het fenomeen Breath Holding Spells en dat deze spells geen negatief effect hebben op de lichamelijke en mentale toestand van het kind. Althans het is tot nog toe niet aangetoond dat de kortdurende periode van zuurstoftekort schade aan de hersenen veroorzaakt. Enigszins een opluchting en geruststelling. De oorzaak verschilt per kind. Een veel voorkomende oorzaak bij iets oudere kinderen zijn aanvallen tijdens driftbuien. Deze eerste keer leek niet op een driftbui, maar meer frustratie om het niet willen omkleden. Ik las ook dat het iets eenmaligs kon zijn of sporadisch voor kon komen. Dat was bij Zoë helaas niet het geval.

We weten dat Zoë een erg gevoelig kind is al vanaf het begin. Op momenten dat zij niet goed kan omgaan met gevoelens, emoties en gebeurtenissen is de kans groot dat zij aanvallen krijgt. Zo ook de afgelopen tijd. Ze is mentaal met stappen vooruitgegaan en daar had ze blijkbaar echt last van. Ze was erg huilerig, wilde vaak niets, at minder en sliep minder. Mijn vrolijke meisje was niet zo vrolijk meer en soms herkende ik haar ook niet. Genoeg reden voor de Spells om terug te komen. Net zo heftig als voorheen of heftiger. Haar vasthouden is nu ook een stuk lastiger, omdat ze groter en sterker is. Maar het lukt gelukkig nog altijd.

We slapen leven weer lang en gelukkig

Het deed me deze keer meer verdriet dan anders, omdat het lang niet meer was voorgekomen en ik nu echt merkte dat ze niet met zichzelf uit de voeten kon. Ik moet zeggen na weken kon ik er niet altijd begrip voor hebben, want ook de vermoeidheid, onzekerheid en wanhoop sloegen toe. Ik wilde antwoorden, maar die waren er niet. Er was helaas niets aan te doen. Hier moesten we ‘gewoon’ met z’n allen doorheen. Net toen we de handdoek even in de ring wilden gooien, gebeurde er iets. Met een grote glimlach kan ik zeggen dat sinds twee weken de storm is gaan liggen. Zoë zingt weer vrolijk liedjes, kletst honderduit, eet normaal en slaapt weer goed. Zoë is back! En mama ook!!

Laat een bericht achter