Het moederwiel toch echt zelf uitvinden

Nijmegen, vrijdag 10 juli 2015 11.02u 58kg – geboren firsttime momma; Michelle. Aangenaam.

Na precies 37 weken lag ze op mijn buik. Een klein frummeltje. Paarsroze van kleur onder een dikke laag smeer. Ik kon nauwelijks iets uitbrengen. Ik was blij. Blij dat de bevalling achter de rug was. Mijn eerste gedachte. Behoorlijk ondersteboven van de hele happening. Maar er was niet veel tijd om het te laten bezinken, want Zoë lag op mijn buik en ik voelde haar naar boven kruipen. Meteen naar mijn borst. Bijzonder mooi dat natuurlijke instinct. Maar ze gleed bijna van mijn buik en onhandig probeerde ik haar te pakken. Het lukte niet en ik wist even niet hoe ik het moest doen. Ze was zo fragiel. De verloskundige zag mijn moeilijke onzekere gezicht en schoot te hulp.

Behoorlijk onder de indruk

Manlief straalde vol trots, was emotioneel en liefdevol naar ons beiden. Zijn meisjes. Gek genoeg herkende ik het nog niet bij mezelf. Het ging allemaal zo snel. Ik kon maar niet laten bezinken wat er allemaal was gebeurd. Er kwam een klein schuldgevoel omhoog. Tot dat moment onderbroken werd, omdat hij haar navelstreng door ging knippen. Weer een confronterend momentje waar ik niet klaar voor was. Zoë en ik waren zo lang aan elkaar verbonden en ineens waren we twee aparte individuen. Mijn hoofd duizelde van alle opeenvolgende momentjes. Met een vage lach en een half roze wolk, ging alles een beetje aan me voorbij.

Mamaliteratuur 2.0

Urenlange Googlesessies, een zwangerschapscursus, voorlichtingsavonden en de nodige mamaliteratuur zouden me voorbereiden op deze grote dag. De gebeurtenis itself en daarna. Maar niets was minder waar. Niet dat ik er niets aan heb gehad, maar alle informatie die ik tot me had genomen was ik op het moment suprême óf vergeten (door de heftigheid) óf het ging volkomen anders. Ik zou het overigens niet anders doen. Het is goed om te weten wat er allemaal met je lichaam gebeurd tijdens een zwangerschap, wat je enigszins kunt verwachten en/of waar je voor kunt kiezen tijdens een bevalling en hoe het herstel na je bevalling in zijn werk gaat. Ik had echter iets meer moeten loslaten en het op me af moeten laten komen, maar ik vond het zo spannend dat ik een soort houvast nodig had.

Het moederwiel zelf uitvinden

Het echte werk kwam daarna. Zelfs met alle verkrijgbare informatie moest ik het moederwiel dus mooi nog zelf opnieuw uitvinden. Want het blijkt dat mijn wiel weer anders in elkaar steekt dan van mijn buurvrouw of van jou. Heerlijk om zo uniek te zijn, hè? Dat ik ineens moeder was ging gepaard met allerlei emoties, razende hormonen en een ton onzekerheid. De intens allesomvattende liefde die ik voor mijn kind voelde stond als een paal boven water. Puur en oprecht. Mijn hart deed er zeer van. Maar de verantwoordelijkheid en de zorg die ik ineens droeg voor dit minimensje was beangstigend. Bovenop nog een schepje druk door alle info dat ik her en der vond. Voor haar wilde ik alles zó goed doen, dat ik mezelf daarin begon te verliezen. Keuzes die ik maakte leunden voornamelijk op pedagogisch verantwoorde theorieën en niet zozeer op mijn eigen moederinstinct #faalangst. Heel erg jammer als ik er op terug kijk, maar mijn weg vinden kostte eenmaal tijd. Mijn minst fijne herinnering. Ik zou zeggen volg altijd je gevoel, want weet je, je kunt het gewoon niet fout doen. We doen het met liefde en willen allemaal het beste voor onze baby’s en kinderen.

De upgrade naar mama

De ik met mama-upgrade heeft inmiddels heel wat geleerd en ben er nog steeds niet. Ik vraag me überhaupt af of je er ooit komt, maar ik weet nu wie ik ben als mama en hoe ik mama wil zijn voor mijn kids. Het is (naast de sprongen en fases, want die zijn soms absurd verschrikkelijk) volle bak genieten! En ja ik val, vaker dan ik wil en ook nog eens snoeihard, maar het hoort erbij. Dat is ook wat ik mijn kids wil leren. Falen bestaat niet. Dus lieve mama’s blijf bij jezelf en gaat het niet zoals je zou willen of voelt het ook alsof je uit een boom valt bedenk dan het volgende: I have not failed. I have just found 10.000 ways that won’t work.

 

 

 

6 Reacties

  • De NaaN
    Posted 7 June 2017 10:39 0Likes

    Het is mezelf helaas niet gegeven, maar door jouw relaas kan ik me ietsiepietsie voorstellen hoe jij het voelt om het moederschap te ondergaan en er in gedachten in mee te gaan.
    De toon in je schrijfwijze vindt ik heel amusant, gedoseerd met een tikkeltje ongenuanceerde zelfspot.

    Je stukjes lees ik met plezier en altijd met een glimlach, Chelle

    Ik kijk al uit naar je volgende blog

  • Mama
    Posted 7 June 2017 16:42 0Likes

    Blij dat ik erbij kon zijn…toch een speciaal moment waar ik lang naar heb uitgekeken. Mijn eerste kleinkind……

  • Nieky
    Posted 7 June 2017 21:53 0Likes

    Haa Chell!

    Wat een leuke blog heb je en wat schrijf je geweldig! Via je moeder op fb zag ik je blog. 🙂 Dapper hoor!!

    Veel liefs, ook voor Pino en je ouders,

    Nieky

Laat een bericht achter