E-mailinfo@mocktales.nl

Herstelwerkzaamheden in huize de Cler

Inmiddels zijn we vier weken verder na het ongelukkige voorval. Mijn klaplong. De afgelopen weken nam ik het herstel voor mijn rekening en mijn wederhelft de werkzaamheden. Een ware nachtmerrie voor ons beiden. Voornamelijk voor hem. Hij werd voor de leeuwen gegooid en kreeg er geen survivalgids bij. Natuurlijk wilden de draken niet eten/drinken, slapen en trakteerden hem op stevige tantrums, moest hij Lou aan de fles krijgen, mij verzorgen en de boel eromheen draaiend houden. Dat resulteert in een huishouden á la Jan Steen, maar voor nu werkt het en dat is wat telt. Het enige wat ik kan doen is toekijken. Mijn les in deze: loslaten. Heel.erg.slecht.in. Mijn huis is (zelfs met kids) eigenlijk altijd aan kant. Ben ik niet echt trots op hoor, heeft meer te maken met een soort smetvrees ben ik bang (cadeautje van mijn moeder).

 Je kunt je dus wel voorstellen dat ik enorm op de proef ben gesteld om mijn dwangneurose onder controle te houden. Eerlijk is eerlijk, ik kon ook echt niet anders. Tandenknarsend welteverstaan. Ik mag helemaal niet klagen, want mijn lief doet simpelweg alles alleen. Dus niets dan credits voor mijn geweldige wederhelft. Mocht je dit lezen (en ik weet dat je dat doet, want je bent immers mijn grootste fan, toch?), weet dan dat ik of eigenlijk wij niet blijer kunnen zijn met zo’n lieve man en papa. Je hebt engelengeduld en geen van ons is ook maar iets te kort gekomen. Een ware tour de force, want ik weet hoe pittig we kunnen zijn. Dus wat we tegen je willen zeggen lieve papa #youresimplythebest! En we houden super veel van je! Sorry dat we je af en toe zo gek maken.

In de loop van de weken verloopt het herstel voorspoedig. Ik ervoer naast mijn innerlijke worsteling de zonnige kant van dit alles. En man het is inmiddels zo zonnig dat ik bijna verbrand! Het is flink rusten en slapen. Slapen … is fantastisch!! Heb ik in jaren niet meer gedaan. Ik voel me schuldig tegenover mijn lief, want hij doet letterlijk zijn ogen nog minder dicht dan voorheen. Als dat al mogelijk is. Maar van slaap word je nou eenmaal beter (en een stuk vrolijk en mooier). Ik geniet van ontbijtjes op bed, flinke knuffelsessies met de meiden en kan, ja hou je vast, een serie kijken of boek lezen en schrijven voor mijn blog. Pure luxe waarvan het eind vanaf volgende week langzaamaan in zicht komt.

Vanaf volgende week probeer ik weer iets meer te doen met de meisjes, want ik moet eerlijk bekennen dat ik dat wel erg mis. En zij mij ook. Alleen vanaf de kantlijn toekijken is alles behalve leuk. Ik word niet alleen ontzien van de vieze-rock-paper-scissors-wie-gaat-het-nu-doen karweitjes zoals poepluiers verschonen, maar mag ook de fijne kleine alledaagse dingetjes niet doen. Tillen of mezelf teveel inspannen is uit den boze. Nu is dat laatste niet zo’n probleem. Van mijn conditie is namelijk niets over. Maar goed we zien volgende week wel hoe het gaat. Maar voor nu … bye, doei, adios zwarte kringen. Deze mama heeft de groep ‘mombies’ (tijdelijk) verlaten.

4 Reacties

  • Mama
    Posted 20 May 2017 11:30 0Likes

    Blij dat het weer de goede kant op gaat en chapeau voor je geweldige wederhelft

    • Michelle
      Posted 23 May 2017 20:35 0Likes

      Zeker weten mam! Mijn wederhelft is the best!

  • nikki
    Posted 23 May 2017 12:42 0Likes

    Dag lieve tante/schoonzus!!

    Zo blij dat je weer herstellende bent!! En enorm trots op mijn broer! Wat een geweldige lieve papa en tevens hubby voor jou!
    Voor nu een hele dikke knuffel voor jullie allemaal en binnenkort komt tante Nik die dikke knuffels even halen!

    Dikke kus,

    Wess en Nikki

    • Michelle
      Posted 23 May 2017 20:37 0Likes

      Dat vinden we natuurlijk altijd fijn tante Nik en lieve lieve Wess. Liefs!

Laat een bericht achter