Een nachtmerrie van een fase

Ik heb twee monsters en niet onder het bed. Nee, ieder in hun eigen bed in hun eigen kamer. Ze maken me bang en bezorgen me al meer dan twee weken dikke ogen. Mega dik. Zelfs het Luminocaptide-complex van YSL’s fameuze Touch Éclait durft het niet aan om me enigszins op te peppen. De kids monsters hebben blijkbaar last van een sprong/fase. Ook lekker tegelijk, want dat is blijkbaar extra gezellig #sisterhood. Samen huilen (noem het gerust krijsen), niet eten en het allerergst niet slapen. Juist dat waar mama niet zonder kan.

Bij Zoë is het de peuterpubertijd. Een onrijp, zuur en koppig appeltje waar ik doorheen moet. Het gaat langzaam momenteel, maar het gaat. Met Zoë kan ik communiceren. Ze begrijpt wat ik zeg en zij kan duidelijk maken wat ze wil. Al is het met heel veel nee’s. Soms heeft ze troost nodig, soms een time-out op de gang of een slaapje. Het is vooral Lou die de boel op z’n kop zet. Volgens haar sprongenkalender á la Oei ik groei moest ze nog zo’n 20 dagen voordat ze zou springen. Het lijkt echter dat ze tussen de sprongen blijft hangen in de fase van de drie enge H’s. En wat doe je dan? Want haar huilen lijkt soms uitzichtloos en het vervelende is dat het een vicieuze cirkel blijft. Niet slapen is niet goed eten en vice versa, dus blijft ze moe en ontevreden. Volgens het CB doorbreken met het rekken van voedingen. Uit wanhoop geprobeerd, ook al ging toch een beetje tegen mijn gevoel in. Bleek ook geen succes kan ik op zijn zachtst zeggen.

Niet eten

Tot voor kort zijn wij, manlief en ik, van mening dat we helemaal niet mogen klagen. We hebben er zeker zware dagen en nachten opzitten, maar als we terugkijken fietste Lou zo door alle ontwikkelingen heen. Best een chillbaby. Tot nu dus! Een eerste keer voor alles moest ze denken. Dat ze nu ook niet goed drinkt vind ik lastig te behappen. Zowel aan de borst als uit de fles. Ik wil me eraan vasthouden dat zij het zelf wel regelt, maar ik zie haar wat afvallen en dat bevalt me niks. Eigenlijk een beetje omdat ze al onder het gemiddelde zit. Overigens wel mooi op haar eigen curve. Dat wil ik graag zo houden. Volgens arts en CB geen zorgen zolang ze nog goede volle luiers heeft. En die heeft ze, dus dan maar vertrouwen hebben? Hoe moeilijk ook.

Niet slapen

Dan nog het slapen. Van de 24 uur slaapt ze er hooguit drie á vier. En als we haar even laten liggen (in de hoop dat ze weer in slaap valt … zucht) begint ze te gillen. Echt heel hard te gillen. Toonhoogten die een glas doen knappen. Ook midden in de nacht. De buren vragen zich vast af wat we met het kind doen of wat we juist niet doen om haar stil te krijgen. Anyway dit alles bij elkaar opgeteld geeft het resultaat dat principes overboord worden gegooid. Wiegen en dragen totdat ze in slaap valt, doen we! Ook al is het een sessie van bijna twee uur! TWEE UUR!! Voor een uurtje slaap is dat soms een kleine prijs om te betalen. Maar de vermoeidheid en wanhoop bereiken bijna een hoogtepunt en weet nog steeds niet wat het is. Mocht iemand een idee hebben, laat het me aub weten. Tot die tijd is het uitzingen, want aan alles komt een eind is mij verteld.

Hoofdfoto: Jill Greenberg Photography

1 Reactie

  • De NaaM
    Posted 29 July 2017 13:19 0Likes

    Haha…leuk geschreven. Ik smile en lach alleen maar. Dat zijn dus de fases in de ontwikkelingsprongen…
    What’s next..? Ik kijk uit naar je volgende stuk…

Laat een bericht achter