Een enorme klapper

Het is vrijdag en een enorme pechdag. Niet eens een dertiende. Nee, slechts een dag nadat Mocktales live is gegaan. Ik heb een spontane klaplong en moet naar het ziekenhuis om voor het eerst in mijn leven een operatie te ondergaan. Dood- en doodeng! Gelukkig heb ik manlief aan mijn zijde die tevens ervaringsdeskundige is met elf keer een klaplong en mij gerust kan stellen.

 Al een aantal dagen had ik last van wat druk op de borst en belletjes geborrel (ik kan het niet anders uitleggen) aan mijn linkerzijde. Ik dacht aan vermoeidheid en schonk er verder niet veel aandacht aan. Totdat ik donderdagavond een enorme steek in mijn zij kreeg toen ik in bed wilde gaan liggen. Moest er gewoon van gillen. Manlief vroeg wat er aan de hand was. Na mijn beschrijving stond hij erop dat ik de volgende dag naar de huisarts zou gaan. Soms ben ik wat eigenwijs, maar als hij er echt op stond zou ik in de ochtend wel bellen.

Een reminder om te bellen was niet nodig, want met heftige pijn werd ik wakker. Natuurlijk is het weer zo’n dag dat je pas laat in de middag een plekje krijgt. Goed, het is niet anders. Even tanden op elkaar, twee paracetamolletjes and I’m good to go. Eenmaal daar luisterde de beste man naar mijn klachten. Hij nam het uiterst serieus en luisterde even later naar mijn longen en hart. Aan zijn gezicht te zien was er iets aan de hand. Als het dan even stil blijft word ik altijd een beetje nerveus. Hij pleegde wat telefoontjes en slingerde met Latijnse termen. Steeds meer kriebels in mijn buik. Ik versta u niet, maar dat was natuurlijk ook niet voor mijn oren bestemd. Na zijn laatste telefoontje kreeg ik uitleg en een verwijzing om een foto te laten maken. Hij vermoedde een klaplong.

De foto was de bevestiging. Ik ging snel naar huis en belde onderweg naar manlief, want we moesten direct naar het ziekenhuis. Stom toevallig was mijn moeder na haar werk naar ons toegekomen. Zoë kon met haar mee naar huis en in ieder geval het weekend blijven slapen. Een zorg minder. Lou moest helaas wel mee naar het ziekenhuis vanwege de borstvoeding. Alles overdenken ging nog niet. De schrik zat er nog goed in. Moest alleen een tas inpakken en in de auto stappen. Wederhelft deed de rest.

In het ziekenhuis kreeg ik een echo. Hier zagen we dat de linkerlong geen activiteit meer vertoonde. Bijna de gehele long lag drie centimer van het vlies. Een flinke dus. Gegarandeerd een plekje op de spoedlijst. Die avond of de volgende dag zou ik onder het mes gaan. Het zweet brak me uit. (Gelukkig liet Rituals’ Magic Touch het niet afweten). Volgens de witte jasjes een spontane klaplong die zelden voorkomt bij iemand van mijn postuur. Tja domme pech zal het dan zijn.

Opeens kwam totale paniek op, want veel erger … mijn baby krijgt borstvoeding en weigert de fles! Er kwamen allerlei vragen in me op zoals: hoe lang ze niet aan de borst  mag vanwege de narcose en morfine? Is er genoeg tijd om te kolven en hoe zal het gaan met mijn productie? Eenmaal op de afdeling werden enkele vragen beantwoord. Lou mocht de nacht blijven zodat ik haar in de nacht en ochtend nog kon voeden. De volgende morgen zijn zij en manlief naar huis gegaan om daar in alle rust te oefenen met de fles.

De uurtjes tot aan de operatie en daarna werd ik vergezeld door mijn lieve zus. Met wat ik-pies-in-mijn-broek-van-het-lachen-momentjes kwam ik de uren tot aan de operatie een stuk relaxter door. Sneller dan verwacht kon ik om 10.30 uur de OK in. De operatie was zo gepiept en stond met anderhalf uur alweer op de gang. Voornamelijk suf, wazig en flink misselijk van de narcose en morfine. Enigszins een domper. Had gerekend op tijgers of iets dergelijks die uit de muren zouden komen, maar helaas de pret bleef uit. Op pijn kon ik wel rekenen. Bewegen en slapen met een drain … niet zo fijn!

De volgende dag: een goed functionerende long zonder hulp van drain voor drie uurtjes. Check! Foto waarop te zien is dat long volledig is uitgeklapt. Check! (En een drain die zo ver zat dat ie bijna uit mijn keel kwam). Even een gebakje met zus eten om het goede nieuws te vieren. Dan blijkbaar drain verwijderen, omdat herstel zo voorspoedig verloopt. Check! Om vervolgens te worden ontslagen, want je bent opgelapt, geplakt en kunnen verder niets meer voor je doen. ‘’Uitzieken doe je thuis, maar mocht er nog iets zijn, dan even bellen of misschien wel terug komen’’. En dat allemaal voor het begin van de middag. Tja zo snel gaat dat. Niet veel later stond ik weer met m’n boeltje op de stoep. Op naar het thuisfront.

Laat een bericht achter