(A)live

Yaay daar zijn we dan. Mocktales is live! #trots. Eindelijk over de streep gegaan om mijn blog te starten. Wat een goed gevoel. Een overwinning voor deze mama. Spannend is het wel, maar heb er heel veel zin in. Waarom het even heeft geduurd kun je hier lezen. Vind het heel erg leuk dat je er bent en trakteer je graag meteen op mijn eerste blog. Hoop dat je het leuk vindt!

Laat ik bij het begin beginnen. Het nieuwe jaar. Een goed begin met alcoholvrije bubbels en heel leuke vooruitzichten. Een nieuw stekkie en baby nr. 2 on the way. Iets minder handig waren de kort op elkaar volgende momenten waarop dit zou plaatsvinden. We kregen de sleutel namelijk op 1 februari en 16 februari was ik uitgerekend. Klinkt op zich niet erg met een goede voorbereiding, maar dat was niet helemaal aan de orde aangezien we slechts tweeënhalve maand van te voren hadden besloten om er te gaan wonen. Bovendien liep er nog een kleine kruimel van anderhalf rond waar ik mijn handen vol aan had. Ik hoor je denken … hoe heb je dat kunnen doen. Tja dat weet ikzelf eigenlijk ook nog niet zo goed. Note-to-self: DIT DOE JE NOOIT MEER! (ook niet voor een ander mooi stekkie). Je voelt in ieder geval dat je leeft (en nodig eens moet slapen). Het was vooral voor manlief bikkelen (a. Ik ben geen klusser en b. omvang kamerolifant met de nodige bekkenklachten), maar we hebben alles op tijd gehaald. Lou is met 39 weken geboren en het huis aangekleed. Pfiieewww! Nog genoeg te doen, maar de basis staat en het is gezellig.

De grote verandering

Zoals ik al schreef liep er ook een kleine kruimel rond. Zoë onze eerste dochter, en nu grote zus. Voor haar waren er tijdens de verhuizing weinig momentjes om te lachen. Niet zozeer omdat wij te druk waren of stressbommetjes lieten vallen (althans niet in haar bijzijn), maar omdat ze een (over)gevoelig meisje is. Verandering is heftig voor haar en misschien had ik het anders moeten aanpakken. Maar hoe anders weet ik eigenlijk niet. Ik leerde mijn kind van een nieuwe kant kennen. Dat ze gevoelig is weet ik al vanaf de eerste weken na haar geboorte, maar de verhuizing had een te grote impact. Ze kon niet goed omgaan met haar emotie. We zorgden ervoor dat de slaapkamers het eerst af waren. Dit bleek voor haar ook meteen haar veilige haven. Ze huilde de hele dag erg veel en had vaker last van breath holding spells (dan houdt ze haar adem in totdat ze out gaat. Duurt een paar seconde en komt dan weer bij). Wanneer het haar even teveel werd gaf ze aan dat ze naar bed wilde en haar ‘tut’ (speen) wilde hebben. Ze sliep niet altijd, maar had even downtime nodig. Als ze dan weer rustig was riep ze ons om weer uit bed gehaald te worden. Op dat moment was ik blij dat ze goed genoeg kon praten en duidelijk kon maken wat ze nodig had. Schrikken was het wel. Ook niet lang hierna zou er nog een grote verandering plaatsvinden.

De geboorte van Lou

Vanaf het moment dat mijn zwangerschap zichtbaar werd, hebben we Zoë verteld dat ze grote zus wordt en er een baby in mijn buik groeide. Ze was helaas nog iets te klein om te begrijpen wat het precies inhield. In eerste instantie maakte ik me daar niet zo druk om tot na de verhuizing én haar gedrag. Het was dus erg belangrijk om goed na te denken over de kennismaking met Lou. Ik moest in het ziekenhuis bevallen en een nachtje blijven. Samen met papa kwam Zoë de volgende dag naar het ziekenhuis en heeft Lou daar voor het eerst gezien. Fijn met z’n viertjes. We hadden haar al een tijdje van tevoren verteld dat de baby Lou heet. Dit was herkenbaar voor haar. Ze vond Lou meteen lief en wilde kusjes geven. Ook bij onze thuiskomst was ze vrolijk en blij. Maar na een paar dagen was het wel genoeg en mocht Lou naar huis. Gelukkig kreeg ze snel door dat Lou nergens meer naartoe zou gaan. Dat was ook goed. Vanaf de eerste dag tot nu komt ze Lou iedere morgen ‘goedemorgen’ wensen en geeft haar een kusje. De huilbuien bleven nog een paar weekjes aan en had ze downtime nodig. Hier gaven we aan toe. Dat werkte voor haar, maar ook voor ons. Het bracht rust. Nu acht weekjes verder hebben we langzaamaan allemaal onze draai gevonden in ons nieuwe paleisje.

Vond je mijn eerste blog leuk om te lezen? Laat het me weten. Je kunt hieronder een berichtje achterlaten. Vind ik leuk!

2 Reacties

  • Elvira de Wit
    Posted 13 May 2017 09:18 0Likes

    Hoi Michelle,

    Wat een leuk idee je blog en je artwork is super maar wat een heftig verhaal (bedoel het verhaal (a)live)! Je hebt een heel beeldende schrijfstijl en very funny. Ben zelf nog geen moeder maar zal je blog in de gaten houden.

    • Michelle de Cler
      Posted 13 May 2017 12:33 0Likes

      Hi Elvira, wat leuk dat je me volgt! En dat je m’n blog leuk vindt. Het was inderdaad even een pittige periode, maar overleefd ;)! Sta inmiddels voor nieuwe peuteruitdagingen haha

Laat een bericht achter